اسرار خرابات
ما عاشق و رندیم ز طامات مپرس
از ما بجز اسرار خرابات مپرس
از زاهد هشیار کرامات طلب
مستیم،زما کشف وکرامات مپرس
حضرت
شاه نعمت الله ولی
سوی میخانه
دوش از مسجد سوی میخانه آمد پیر ما
چیست یاران طریقت بعد از این تدبیر ما
ما مریدان روی سوی قبله چون آریم چون
روی سوی خانه خمار دارد پیر ما
در خرابات طریقت ما به هم منزل شویم
کاین چنین رفته‌ست در عهد ازل تقدیر ما
عقل اگرداندکه دل دربند زلفش چون خوش است
عاقلان دیوانه گردند از پی زنجیر ما
روی خوبت آیتی از لطف بر ما کشف کرد
زان زمان جز لطف و خوبی نیست درتفسیرما
با دل سنگینت آیا هیچ در گیرد شبی
آه آتشناک و سوز سینه شبگیر ما
تیر آه ما ز گردون بگذرد حافظ خموش
رحم کن بر جان خود پرهیز کن از تیر ما
حضرت مولانا خواجه
شمس الدین محمد
حافظ شیرازی
صنمخانه پندار
جلوه ی او گرو دیده بیدار من است
همه آفاق که گیرم به نگاهی او را
حلقه ئی هست که ازگردش پرگارمن است
هستی و نیستی از دیدن و نادیدن من
چه زمان و چه مکان،شوخی افکار من است
از فسونکاری دل، سیروسکون غیب و حضور
اینکه غماز و گشاینده ی اسرار منست
آن جهانی که درو کاشته را می دروند
نور و نازش همه از سبحه و زنار من است
ساز تقدیرم و صد نغمه ی پنهان دارم
هرکجا زخمه ی اندیشه رسد تار من است
ای من ازفیض تو پاینده، نشان تو کجاست؟
این دو گیتی اثرماست، جهان تو کجاست؟
حضرت علامه
اقبال لاهوری
باش از اینها بر حذر
چار چیزست ای برادر با خطر
تا توانی باش ازینها بر حذر
قربت سلطان و الفت با بدان
رغبت دنیا و صحبت با زنان
قرب سلطان آتش سوزان بود
با بدان الفت هلاک جان بود
زهر دارد در درون دنیا چو مار
گر چه بینی ظاهرش نقش و نگار
می نماید خوب و زیبا در نظر
لیک از زهرش بود جان در خطر
زهر این مار منقش قاتلست
باشد از وی دور هر کو عاقلست
همچو طفلان منگر اندر سرخ و زرد
چون زنان مغرور رنگ و بو مگرد
زال دنیا چون عروس آراسته است
هر زمانی شوی دیگر خواسته است
مقبل آن مردی که شدزین جفت طاق
پشت بر وی کرد و دادش سه طلاق
لب به پیش شوی خندان می کند
پس هلاک از زخم دندان می کند
حضرت فریدالدین
عطار نیشابوری
آن چشم
هر دل که شراره خیز تاب تو شود
رخشنده چو تیغ آفتاب تو شود
انگشت نماست همچوماه شب نو
آن چشم که حلقه رکاب تو شود
مشفق کاشانی